Նա ծիծաղում է (ես) ինձ վրա։
Նա ծաղրում է (ես) ինձ։
Այսօր ես վճռեցի (դու) Ձեզ հետ խոսել վերջին անգամ։
Պետք է հարցնել (ինքը) իրեն։
(Դու) Քեզ չափ մեծամիտ չէ, նրա չափ՝ գոռոզ։
Շատել չեմ վախենում, բայց ինչ օգուտ (դա) դրանից։
(Դուք) Ձեզ վրա հույս մի դնեք։
(Ես) Ինձ համար դա անսպասելի նորություն էր։
(Ես) ինձանից աջ մեղվափեթակներն են։
Թվում էր, թե այդ զիգզագաձև խողովակները ուր որ է կհարձակվեն (դու) քեզ վրա։
Հաճախ ինքս դժգոհում եմ (ես) ինձնից։
Այդ հարցում ես չեմ կարող (դուք) ձեզ հետ վիճել։
(Մենք) մեզ հետ դու անկեղծ չես։
(Դու) Քո նկատմամբ անարդար վարվեցին։
Ծրարը սեղմած կրծքին՝ Շողակաթը մի պահ ուրախությունից կորցնում է իրեն, պտտվում տան մեջ ու չգիտի, թե ինչ անի և այդ պահին տեսնում է, որ ծեր փոստատարը, մեղավոր ժպիտը խառնած ինչ-որ օտար ուրախության սպասում է՝ դռան ետևը կանգանած։
Մարիամ Շախվերդյան 